Goed ik zou nog een stukje fluff schrijven, maar komt er al hele tijd niet van, dus bij deze een korte samenvatting van wat ik zou schrijven
Gérard (iz french nón) wist dat er iets mis was. Sinds hij de tovenaar had gedood voelde de omgeving niet juist aan. Alsof er gaten onstonden in de werkelijkheid, hij wist zeker dat hij in de gaten gehouden werd. Maar er was geen tijd om hier lang bij stil te staan. Het lichaam van Gaston moest voorbereid worden op de reis naar het klooster. En hij had nog een zwaard te vinden, als ze het zwaard van kharazham vonden was de dood van Gaston niet voor niets geweest.
...
Yaaaaaaaaaaarghhhh.... , hij was zo dicht bij, als die vervelende ridder niet zijn homunculus had gedood had, had hij nog makkelijk het gevecht in zijn voordeel kunnen beslechten. Maar goed, het was nu ook duidelijk dat hij zichzelf kon projecteren over de homuncili en op die manier op verschillende plekken tegelijk aanwezig kon zijn. Gharamon wenkte de bediende die voor verfrissingen moest zorgen. Hij pakte de kelk aan en dronk het walgelijke mengsel van bloed en ingewander op. Niet het meest lekker brouwsel, maar noodzakelijk voor het ritueel dat hem zou transformeren. Elk moment voelde hij zijn krachten groeien, en deze zouden alleen nog maar toenemen des te dichter hij bij de meteoriet zou komen. En dat was niet ver meer.
Nu alleen het zwaard van kharazam nog en hij was klaar om zijn sterfelijk lichaam achter zich te laten
...
Mamon keek zijn band van krijgers aan, "We gaan terug naar het noorden, onze god heeft tot mij gesproken. Dit is niet ons gevecht"
En samen met zijn warband reed mamon weg om voorlopig niet mere terug te komen
(Atze stopt met de campaign)
I just got lost in thought. It was unfamiliar territory
Why? Just because I can
Painted? What's that?